Stijn De Backer
agegroup
M40-44
triatlonervaring
Sinds 2015
woonplaats
Aalst
🏝️ Hoe begon jouw triatlonreis, en wat hield je gemotiveerd om door te gaan?
Ik heb van mijn 7 tot mijn 30 jaar gevoetbald. Sinds de geboorte van onze dochter wou ik mijn trainingen en vrije tijd zelf inplannen. Na een eerste deelname aan de 20 kilometer door Brussel had ik de microbe van het hardlopen te pakken gekregen. Helaas kreeg ik regelmatig blessures.
Toen ik een vriend een Ironman 70.3 zag finishen wou ik dit ook eens proberen. In 2017 finishte ik mijn eerste Ironman 70.3 in Vichy. Dit smaakte naar meer en door deze manier van trainen had ik ook minder last van blessures.
Sport is altijd al mijn passie geweest dus qua motivatie geen probleem 😉 ik doe niets liever.
Kun je een moment beschrijven waarop training, werk en privé echt met elkaar botsten? Hoe heb je dat opgelost?
Eind 2022 kon ik opeens geen 100 meter meer lopen of ik was buiten adem … Heel vreemd. Op dat moment was ik niet alleen atleet, maar ook coach van een tiental atleten. Dit in combinatie met een voltijdse job en gezin was misschien voor mij wat veel. Mijn lichaam zei letterlijk ‘rusten’.
Het werden twee zware jaren, vooral op mentaal vlak. Medicatie was nodig en door de bijwerkingen hiervan kwam ik maar liefst 20 kilogram bij op twee jaar tijd…
Begin 2025 begon ik me eindelijk beter te voelen en besloot ik stap voor stap terug op te bouwen. Met als eerste doel, zoveel mogelijk kilo’s te verliezen. Geen alcohol en op mijn voeding letten, in combinatie met consistent trainen zorgden er voor dat ik op een jaar tijd terug 17 kilogram verloren ben.
De conditie gaat eindelijk terug de goede kant uit waardoor ik me nu terug ingeschreven heb voor de Ironman 70.3 in West-Friesland. Coachen laat ik voorlopig even zo, en ik heb zelf terug een coach genomen. Dat zorgt voor structuur en steun, een echte Win-Win.
Welke race of ervaring heeft jou het meest gevormd als atleet, en waarom blijft dat moment je bij?
In 2019 nam ik deel aan Ironman Frankfurt. De weersomstandigheden speelden helaas niet in mijn voordeel… het werd een horror editie met temperaturen tot 40 graden.
Na 4 kilometer zwemmen zonder wetsuit, 185 kilometer fietsen met redelijk wat wind en behoorlijk wat hoogtemeters was ik compleet uitgeput. Toch besloot ik de marathon aan te vatten. Halverwege de marathon werd ik echter onwel en medische bijstand was nodig. Twee uur aan de baxter gelegen, op een veldbedje, naast honderden andere atleten…
💬 Wat wordt er vaak verkeerd gedacht over triatleten of over jouw triatlonreis, en wat wil je mensen daarover vertellen?
Triathlon is niet goedkoop. Denk maar aan de inschrijvingskosten en aan al het materiaal dat je nodig hebt. Toch is alles een keuze. We doen er veel voor maar laten er ook veel voor, zodat we dit allemaal kunnen bekostigen. Uiteindelijk is het een levensstijl.
Wat ik echt enorm mooi vind, is het respect onder de atleten. Niemand heeft sterallures zoals in het voetbal, mede omdat er geen geld mee gemoeid is. Ieder doet het uit passie voor de sport en om te groeien.
Welke tip of boodschap zou je geven aan iemand die droomt van een grote triatlonuitdaging, maar nog twijfelt?
Begin bij het begin. Werk stap voor stap naar je doelen. Plan, werk met een coach en zoek gelijkgestemden. Geduld is een mooie deugd en geniet vooral van de reis naar je doel, en van de persoon — en atleet — die je onderweg wordt.