Jan Van de Poel
agegroup
M60-64
triatlonervaring
Sinds 1987
woonplaats
Antwerpen
🏝️ Hoe begon jouw triatlonreis, en wat hield je gemotiveerd om door te gaan?
Hiervoor moet ik ver terug in de tijd gaan, meer bepaald 1987. Ik begin dus in 2026 aan mijn 39ste jaar triatlon.
Beelden van Almere (met o.a. Rob Barel) en Hawaï triggerden me om een tot dan toe onbekende sport in België te verkennen.
Het eerste jaar was het wat zoeken naar een bestaande wedstrijd in de omgeving (er was nog geen internet). Berlare was niet te ver weg en dat werd mijn debuut. Een wetsuit kende ik nog niet, een ‘oldschool koersfiets’ had ik tweedehands aangeschaft. De wedstrijd deed ik in een zwembroek(je) met zeem(pje). Resultaat was niet zo belangrijk maar wel het feit dat ik me ongelooflijk had geamuseerd. Dit smaakte naar meer.
Op die manier was het elk jaar weer wat proberen te verbeteren. Na enkele jaren volgde dan de uitdaging naar langere afstanden. Vanaf het moment dat daar dan wat progressie gemaakt was, toch de selecties afgedwongen van EK en WK. Zo bleef de motivatie altijd aanwezig.
Vanaf het moment dat ik master werd was het weer zoeken naar nieuwe uitdagingen. Na master A kwam master B en sinds enkele jaren master C. Ik weet niet waar dit verhaal gaat eindigen. Eén ding is zeker. Ik vind het nog steeds ‘leuk’.
Kun je een moment beschrijven waarop training, werk en privé echt met elkaar botsten? Hoe heb je dat opgelost?
Het evenwicht trainen / werk en privé is ook voor mij altijd een evenwichtsoefening geweest. Ik mag uiteraard niet klagen met de vele vrije tijd die ik heb als leerkracht. De tijd dat ik bewust minder getraind heb, is de periode toen mijn zoon nog jong was. Begeleiding met schoolwerk, taxi spelen om hem naar trainingen te brengen, samen op vakantie gaan en dus niet alleen maar trainen.
Het allerbelangrijkste wat ik hierbij geleerd heb, is dat je vooral veel (mentale) energie kan halen uit de gelukkige momenten.
Uiteindelijk heb ik ook een beetje moeten toegeven dat het ‘maar’ triatlon is (een uit de hand gelopen hobby). Werk en privé komen altijd op de eerste plaats.
Welke race of ervaring heeft jou het meest gevormd als atleet, en waarom blijft dat moment je bij?
Ik kies hier bewust voor een ‘slechte’ ervaring omdat ik heb geleerd dat je daar heel veel uit kan leren. De bewuste wedstrijd was een 3/4 op Corsica. (4km zwemmen, 120km fietsen en 30km lopen).
Ik had ongelooflijk veel getraind (achteraf bleek te veel), mijn voorgaande wedstrijden waren heel goed gegaan. De verwachtingen lagen heel hoog. Mijn entourage, mijn familie, mijn clubmaten en vooral ikzelf had de lat hoog gelegd.
Wat gebeurde? Het liep voor geen meter. Grote teleurstelling. En toch uit zulke ervaring leer je het meest. Wat liep er fout? Hoe kan dat volgende keer beter? Hoe en wat moet ik (het) anders doen? Later bleek dat dit een belangrijk leermoment was.
Ik wil er wel graag bij vertellen dat mooie ervaringen en goede resultaten ook momenten zijn die bijblijven. 😉
💬 Wat wordt er vaak verkeerd gedacht over triatleten of over jouw triatlonreis, en wat wil je mensen daarover vertellen?
Triatleten worden dikwijls gezien als egoïstisch, geen teamplayers. Ik wil dit zeker niet ontkennen. Ik ben in al die jaren veel collega triatleten tegengekomen die zulke trekjes hadden maar ik heb er veel meer ontmoet die super sociale vaardigheden hadden.
Het lijkt soms omdat we meer dan 20u trainen (vaak alleen) dat we wat wereldvreemd zijn en enkel maar bezig zijn met onze sport. Ik geef altijd atleten de raad om genoeg contact te onderhouden (ook samen trainen) en andere interesses onderhouden.
Welke tip of boodschap zou je geven aan iemand die droomt van een grote triatlonuitdaging, maar nog twijfelt?
Triatlon lijkt voor vele mensen een (te) grote uitdaging. Onze mooie sport is zodanig georganiseerd dat er voor iedereen mogelijkheden zijn. Je kan opstarten met een 1/8. Je kan een kleinschalige wedstrijd uitkiezen. Op die manier kan je er rustig inkomen.
De belangrijkste tip voor een rookie is de lat niet te hoog te leggen.
Er is veel mogelijk. Het heeft veel te maken met motivatie, plezier en toewijding.
Foto’s: Katrien Decru