Hank Mees
agegroup
M55-59
club
Datachain Cycling And Triathlon Team
triatlonervaring
Sinds 2003
woonplaats
Beveren-Waas
🌟 Hoe voelde het toen je over de finish kwam in Marbella, wetende dat je op een wereldkampioenschap 70.3 stond?
Elke finish van een IRONMAN of IRONMAN 70.3 wedstrijd geeft mij een moeilijk te beschrijven gevoel dat niets kan evenaren. Daarom doe ik het zo graag en kan ik er niet genoeg van krijgen. Het is het moment waarop alles van mijn “why” samenkomt. Waarom doe ik dit? Daar draait het op dat moment allemaal om. De wedstrijd zelf, of wat ik in de periode ervoor heb meegemaakt, kan dat gevoel misschien nog wat beïnvloeden.
Bij een IRONMAN finish ben ik fysiek en emotioneel meer uitgeput dan bij een IRONMAN 70.3 finish, waardoor mijn emoties nog sterker naar boven komen. Op een WK is alles nog grootser en imposanter en dat voel ik ook zo als ik finish. Dat versterkt al mijn emoties op het moment dat ik de laatste meters naar de finish loop. Een bom van positieve emoties en ook telkens dat beetje trots dat ik het weer voor elkaar heb gekregen. Dat was zo bij mijn eerste finish, en dat was nu niet anders. On-evenaarbaar.
🏊♂️ Welke momenten tijdens de race vroegen het meest van je mentale kracht, en hoe heb je jezelf daar doorheen gesleept?
Normaal heb ik het op het einde van het zwemmen altijd even moeilijk, omdat ik dan mijn tijd check en opnieuw geconfronteerd word met hoe slecht ik zwem. Maar ik heb ondertussen geleerd dat om te buigen in iets positiefs. Na het zwemmen mag ik beginnen fietsen en dat is doorgaans mijn beste discipline. Vanaf dan kan het dus alleen maar beter gaan.
In deze wedstrijd had ik een betere zwemtijd dan verwacht. Daarom gaf de swim exit mij een boost in plaats van een mentale dip. Het fietsen ging goed en ook het lopen begon sterk. Ik had deze keer over de hele lijn een goede wedstrijd en daardoor mentaal niet zo veel moeilijke momenten.
Omdat een IRONMAN wedstrijd (meer dan) dubbel zo lang duurt, heb ik onvermijdelijk meerdere keren een moeilijk moment. In deze wedstrijd had ik het zwaarste moment tijdens mijn derde loopkilometer. Ik was goed begonnen aan de halve marathon, maar al in de derde kilometer zakte mijn tempo weg. Er is maar één manier om daar goed mee om te gaan: ik focus dan enkel op de volgende kilometer en vergeet dat ik er nog achttien moet lopen. Ik wil en zal in die volgende kilometer mijn tempo weer opkrikken. Dat lukte ook en even verdwenen alle twijfels.
Verder in de halve marathon maakte ik dat nog twee keer mee en ik pakte het telkens op exact dezelfde manier aan. Hoe verder in de wedstrijd en hoe dichter ik bij de finish kom, hoe beter dat lukt en hoe gemakkelijker mijn positieve mindset het wint van kleine mentale dipjes.
Welk moment van de race zal je altijd bijblijven, en wat zegt dat over jou als atleet en persoon?
Op enkele honderden meters van de finishlijn begint één langgerekt moment waar ik enorm van geniet. Dat is niet altijd zo geweest; dat heb ik moeten leren. Tijdens mijn wedstrijden zit ik vaak “in the zone” en vroeger geraakte ik daar soms pas uit zodra ik over de finish liep.
Nu beleef ik het einde van mijn wedstrijd veel bewuster en dat maakt het zoveel mooier. Ik geniet dan van de wedstrijd die ik (bijna) achter de rug heb. Ik ben elke keer opnieuw heel erg dankbaar. Dankbaar dat alles goed is verlopen, ook al ging dat soms met wat horten en stoten. En vooral dankbaar aan de mensen dicht bij mij, die ervoor zorgen dat ik dit allemaal kan doen en ervan kan genieten.
Die positiviteit en dankbaarheid die ik voel tijdens mijn wedstrijden, probeer ik ook vast te houden in alles wat ik buiten mijn IRONMAN passie doe.
💬 Welke misvatting over triatleten of deelname aan een halve Ironman wil jij doorbreken?
Je hoeft geen topatleet of bijzonder talent te zijn om een IRONMAN wedstrijd te kunnen finishen. Natuurlijk heb je een goede fysieke conditie nodig, maar belangrijker dan die fysieke kracht is het mentale aspect.
Elke atleet komt in de (lange) voorbereiding en tijdens de wedstrijd heel wat moeilijke momenten tegen. Die keer op keer willen én kunnen overwinnen is het belangrijkste. Zonder dat ben je niets met je geweldige conditie.
Wat zou je zeggen tegen iemand die droomt van een 70.3, maar nog twijfelt om de stap te zetten?
Als je droomt van een IRONMAN 70.3-wedstrijd, is het enige wat telt dat je het zelf echt graag wilt en dat je ook weet waarom je het graag wilt. Kijk naar jezelf en spiegel je niet aan anderen.
Neem voldoende tijd om je voor te bereiden en laat je omringen door mensen die er verstand van hebben. Als je dat doet, mag je stoppen met twijfelen, verder dromen en beginnen genieten van je eerste IRONMAN 70.3 journey. En het zal waarschijnlijk niet je laatste zijn.
Foto’s: Christel Cleemput