Hardlopen was al een hobby van mij. Ik begon ermee om mijn hoofd leeg te maken en ik vond het erg leuk.

Herstellend van een blessure, ontmoette ik online, op een Facebookpagina voor lopers, iemand die al triatlon deed. Ze vroeg of ik, ondanks mijn blessure, toch de mogelijkheid had om te fietsen om mijn conditie te onderhouden. En ja, toevallig had ik een Tacx staan. Die had ik aangeschaft om te kunnen blijven bewegen wanneer het weer te slecht was om buiten te lopen.

Daarna kwam het zwemmen erbij, en zo ben ik er wat ingerold.

Ik werk in de horeca en heb heel onregelmatige uren. Mijn schema krijg ik vaak pas kort op voorhand, waardoor het niet mogelijk is ver vooruit te plannen.

Samen trainen met mijn triatlonclub BeFast lukt daardoor amper. De doorgestuurde zwemtrainingen doe ik dus meestal alleen, waarbij ik vooral probeer te focussen op techniek. In de zomer probeer ik wel aanwezig te zijn tijdens het open water zwemmen, als het werk dit toelaat. En de week probeer ik steeds af te sluiten met een lange duurloop op zondagavond.

Ik heb een latrelatie, dus als ik alleen ben kan ik doen wat ik wil en hoef ik met niemand rekening te houden. Uiteraard zien we elkaar gemiddeld drie keer twee dagen per maand, en de treinreis neemt wel wat tijd en energie in beslag. Maar gelukkig is mijn vriendin een echte fan, dus houdt ze ook wel rekening met de trainingen die dan op het programma staan.

Mijn eerste race was een 1/8e triatlon in Antwerpen. Ik was super nerveus, vooral voor het onbekende. Achteraf was ik fier op mezelf, en dat gebeurt niet vaak.

Daarna startte ik in een reeks kwart triatlons, en vorig jaar deed ik voor het eerst mee aan een halve triatlon in Almere. Dat ook die afstand gelukt is, heeft me toch wel zelfzekerder gemaakt. En ja, ook toen was ik fier!

Met dank aan coach Rene Delbaere om me steeds dat extra zetje te geven.

Zelf heb ik gelukkig niet echt negatieve ervaringen. Wel hoor je soms dat mensen denken dat je geen sociaal leven hebt als je voor een volledige triatlon traint. En soms is dat inderdaad wel een nadeel, maar als je voor je droom gaat, dan heb je daar toch veel voor over? En na die wedstrijd heb je toch terug tijd om je sociaal leven op te pakken?