Jan Hellemons
agegroup
M60-64
club
Be Fast
triatlonervaring
Sinds 2012
woonplaats
Merksem
🏝️ Hoe begon jouw triatlonreis, en wat hield je gemotiveerd om door te gaan?
Mijn verhaal begon op m’n 50. Voorheen was ik wel al vrij sportief. Als junior deed ik aan wielrennen, daarna heb ik lang gevoetbald en na het voetbalseizoen schuimde ik de lokale loopwedstrijden in Nederland af.
Na mijn verhuis naar Antwerpen las ik een artikel in een plaatselijk krantje over een triatlon in Antwerpen. Start in het Asia dok en finish aan het MAS; 1/8 en 1/4 afstand. Daar had ik al 30 jaar over nagedacht en na een paar crawl lessen heb ik me ingeschreven voor de kortste afstand.
Resultaat: 2e plaats in de 50+ categorie (ik kwam er alleen pas ‘s avonds achter, toen ik allang thuis was) en de trein was vertrokken.
Kun je een moment beschrijven waarop training, werk en privé echt met elkaar botsten? Hoe heb je dat opgelost?
Bij het langer worden van de afstanden veranderen ook de trainingen. Ze worden langer en vereisen dus een goed timemanagement.
Woon-werkverkeer met de fiets paste perfect in dit verhaal. 2 à 3 keer per week Merksem – Bergen op Zoom en terug was voldoende voor het fietsen. De andere dagen ging ik vroeger naar het werk met de auto om dan om 7 uur in zwembad ‘De Schelp’ te trainen, of om een duurloop af te werken voordat ik ging werken.
Na 3 jaar was ik toe aan m’n eerste halve in Brasschaat. In die periode groeide ook de discipline die dit vroeg, want soms was het toch wel uitdagend om op te staan om 5 uur en dan aan de trainingen te beginnen.
Om nog maar te zwijgen van de stap van de halve naar de volledige afstand. Hier kom je terecht in een totaal andere sporttak en dat vereist ook een andere aanpak. En vooral, de partner moet meegaan in het verhaal.
De trainingsomvang wordt echt serieus en vergt een duidelijke structuur. Bijna dagelijks trainen, en in het weekend vaak een volledige voormiddag… Sociale afspraken verschuiven naar na de trainingen.
Om de partner mee te krijgen in het triatlon verhaal is het raadzaam om mooie wedstrijdlocaties uit te kiezen zodat je het kunt ‘verkopen’ als een mooie citytrip (met daarnaast een sportwedstrijd). Kortom: van een vrijblijvend kort wedstrijdje werd het een soort way of life.
Welke tip of boodschap zou je geven aan iemand die droomt van een grote triatlonuitdaging, maar nog twijfelt?
Als je geen plezier beleeft tijdens de trainingen moet je deze sport niet gaan doen. Dan ga je het niet volhouden, en het is ook niet eerlijk naar jezelf toe. Denk ook aan realistische doelstellingen. Niets mis mee om ‘slechts’ een finisher te zijn.
Bij de volledige afstand is het ook zeer belangrijk dat je partner / gezinssituatie je volledige ondersteuning geeft.
Als je er eenmaal aan begint en je vindt het leuk is er geen weg meer terug en slaat het virus definitief toe. Ik kan er hele boeken over schrijven, maar ga toch maar stoppen :).
